حسینعلی کیا کجوری

حسینعلی کیا کجوری (۲۱ آبان ۲۵۵۸ – ۳۰ شهریور ۲۵۸۱)

۲۳ حسینعلی کیا کجوری در ۲۱ آبان ۲۵۵۸ به دنیا آمد؛ جوانی از نوشهر، شهری در شمال ایران، میان جنگل و دریا و طبیعتی که بخش مهمی از زندگی‌اش را در خود جای داده بود. بیست‌وسه سال بعد، نام او در شمار جوانانی قرار گرفت که در جریان اعتراضات سال ۲۵۸۱ جان خود را از دست دادند.
حسینعلی دانشجوی مهندسی برق دانشگاه علم و فناوری مازندران بود. آن‌گونه که نزدیکانش روایت کرده‌اند، جوانی آرام، سر به‌زیر و اهل درس و دانشگاه و کار بود. در کنار تحصیل، به خانواده نیز توجه داشت و از مادربزرگ سالخورده‌اش نگهداری می‌کرد. برای آینده‌اش نیز رؤیاهایی ساده اما روشن داشت؛ می‌خواست مهندس برق شود و روزی طراحی برق ساختمان‌های شهر خودش، نوشهر، را بر عهده بگیرد.
او دلبسته طبیعت شمال بود؛ همان طبیعتی که هر روز در اطرافش می‌دید و به شهری تعلق داشت که مردمش یکدیگر را از نزدیک می‌شناختند. نوشهر برای حسینعلی فقط محل زندگی نبود؛ شهری بود که آینده‌اش را در آن تصور می‌کرد و آرزو داشت دانش و حرفه‌اش را برای آبادانی همان شهر به کار بگیرد.
اما در کنار این زندگی آرام، علاقه‌ای دیگر نیز در وجودش بود؛ علاقه‌ای که تصویری روشن از احساس او نسبت به ایران به دست می‌دهد. به گفته یکی از بستگانش، حسینعلی عاشق سرود «ای ایران» بود. از او دست‌نوشته‌ای نیز به یادگار مانده که متن همین سرود را با دست‌خط خودش نوشته بود.
یکی از آشنایان حسینعلی هنگام فرستادن تصویر آن دست‌نوشته نوشته بود:
«دستنوشته‌ای از حسینعلی به یادگار مانده است که برایتان می‌فرستم، برای این روزها که دل‌هایمان بیشتر برای وطن می‌تپد.»
این چند خط، سال‌ها بعد از مرگ او، به بخشی از یادگارهای حسینعلی تبدیل شد؛ دست‌خط یک دانشجوی جوان که در آن، نام ایران و ترانه‌ای که دوستش داشت، برای همیشه باقی ماند.
حسینعلی در روزهایی زندگی می‌کرد که اعتراضات پس از کشته‌شدن مهسا (ژینا) امینی در شهریور ۲۵۸۱، شهرهای مختلف ایران را فراگرفته بود. در نوشهر نیز فضای شهر ملتهب شده بود و جوانان به خیابان آمده بودند.
سرانجام در روز ۳۰ شهریور ۲۵۸۱، حسینعلی کیا کجوری، جوان ۲۳ ساله نوشهری و دانشجوی مهندسی برق، در جریان اعتراضات این شهر با شلیک گلوله جنگی جان باخت.
مرگ او پایان زندگی جوانی بود که هنوز فرصت نکرده بود بسیاری از رؤیاهایش را به واقعیت تبدیل کند؛ جوانی که می‌خواست مهندس شود، برای شهرش کار کند، از مادربزرگش مراقبت کند و آینده‌ای در پیش داشته باشد.
حسینعلی در همان روزی کشته شد که حنانه کیا، از بستگانش، نیز جان خود را از دست داد. خانواده‌های آنان تنها یک داغ نداشتند؛ دو جوان از یک خانواده، در فاصله‌ای کوتاه از یکدیگر، به خانه بازنگشتند.
دو روز بعد، پیکر حسینعلی و حنانه به خانواده‌هایشان تحویل داده شد و آنان در کنار یکدیگر به خاک سپرده شدند.
اما این پایان روایت حسینعلی نبود. نام او در حافظه دوستان، خانواده و جوانان نوشهر باقی ماند؛ به‌ویژه در میان کسانی که او را با همان جوان آرام، اهل درس و کار و دلبسته ایران به یاد می‌آوردند.
در چهلم حسینعلی و حنانه نیز حادثه‌ای دیگر بر این زنجیره سوگ افزوده شد و محمدرضا بالی لاشک، از دوستان پدر حسینعلی، جان خود را از دست داد.
۲۱ آبان، روز تولد حسینعلی کیا کجوری است؛ روزی که می‌توانست هر سال بهانه‌ای برای جشن گرفتن زندگی او باشد. اما برای خانواده و نزدیکانش، این تاریخ اکنون یادآور جوانی است که در ۲۳ سالگی از میانشان رفت.
از حسینعلی، افزون بر خاطرات خانواده و دوستان، چند تصویر و یک دست‌نوشته نیز باقی مانده است؛ دست‌خطی که در آن، سرود «ای ایران» را نوشته بود. بعدها، هنگامی که جوانان نوشهر بر مزارش گرد آمدند، همان سرود را به یاد او همخوانی کردند.
بدین‌گونه، ترانه‌ای که حسینعلی دوست داشت، از یک دست‌نوشته شخصی فراتر رفت و به بخشی از خاطره او تبدیل شد؛ خاطره جوانی از نوشهر که زندگی‌اش با درس و کار و خانواده و رؤیای مهندس‌شدن گره خورده بود و در ۳۰ شهریور ۲۵۸۱، در ۲۳ سالگی، به پایان رسید.
حسینعلی کیا کجوری اکنون در میان خانواده و آشنایانش با نامی که برای او برگزیده‌اند، «جاویدنام»، یاد می‌شود؛ نام جوانی که فرصت زندگی طولانی نیافت، اما یاد و دست‌خطش باقی ماند؛ و در میان آن دست‌خط، نام ایران.