علی‌اکبر ربیعی

علی‌اکبر ربیعی (۱۶ مهر ۲۵۴۱ – ۱۶ مهر ۲۵۸۱)

علی‌اکبر ربیعی، فرزند نجف‌آباد، کارگری شریف و پدری مهربان بود؛ مردی از دل مردم که زندگی‌اش با رنج کار و امید به آینده فرزندانش گره خورده بود. در خیزش مردمی ۲۵۸۱ در اصفهان، زمانی که مردم برای آزادی و کرامت انسانی به خیابان‌ها آمدند، او نیز در کنار آنان ایستاد؛ بی‌سلاح، اما با قلبی سرشار از شجاعت و ایمان به آزادی.
در شاهپور جدید اصفهان، میان دود، آتش و صدای گلوله، خون پاک علی‌اکبر بر خاک ریخت و نامش در حافظه مردم ایران جاودانه شد. او تنها یک نام نیست؛ نماد شرافت کارگران، صدای خاموش‌نشدنی مردم رنج‌کشیده و تصویر نسلی است که سکوت و تسلیم را نپذیرفت.
سه سال گذشته، اما هنوز روایت‌های تازه‌ای از رنج و جنایت آشکار می‌شود؛ هنوز خانواده‌هایی هستند که از ترس، توان گفتن حقیقت آنچه بر عزیزانشان گذشته را ندارند. این سکوت، خود زخمی دیگر بر پیکر مردمی است که عزیزانشان را در راه آزادی از دست داده‌اند.
ما در میان آتش و گلوله ایستادیم.
ما در میان درد و خون جنگیدیم.
ما با دست‌های خالی، در برابر خشونت ایستادیم.
ما آبانیم؛
همان زخمی که هرگز فراموش نمی‌شود،
همان صدایی که خاموش نخواهد شد،
همان نسلی که ترس را کنار زد تا آزادی را فریاد بزند.
ما آبانیم؛
خونین مانده‌ایم،
و خونین خواهیم ماند،
تا روزی که آزادی از دل این خاک سر برآورد.