نیما نوری

نیما نوری (۲۷ فروردین ۲۵۶۳ – ۱۲ آبان ۲۵۸۱)

نیما نوری، متولد ۲۷ فروردین ۲۵۶۳ در کرج، نوجوانی ۱۸ ساله و تنها فرزند خانواده‌اش بود. او فردی ساده، مهربان و علاقه‌مند به خودرو و رانندگی توصیف شده است و دیپلم خود را نیز دریافت کرده بود.
در ماه‌های پیش از مرگ، نیما نسبت به تحولات اجتماعی و اعتراضات سراسری سال ۲۵۸۱ ایران حساس بود. او حتی در پیامی به یک صفحه فعال اجتماعی اعلام کرده بود که حاضر است برای «میهن و آزادی» جان خود را فدا کند. با وجود نگرانی‌های خانواده، او بارها در تجمعات اعتراضی شرکت کرده بود و حتی در یکی از این موارد، بر اثر ضربات نیروهای امنیتی دچار آسیب‌دیدگی شده بود.
در روز پنج‌شنبه ۱۲ آبان ۲۵۸۱، هم‌زمان با برگزاری مراسم چهلم حدیث نجفی و دیگر کشته‌شدگان اعتراضات، نیما به همراه پدرش عازم آرامستان بهشت سکینه کرج شد. در مسیر، به دلیل ترافیک و ازدحام، از پدرش جدا شد و تصمیم گرفت مسیر باقی‌مانده را پیاده طی کند.
در همان روز و در جریان درگیری‌ها میان معترضان و نیروهای امنیتی، نیما هدف شلیک گلوله قرار گرفت. بنا بر گزارش‌ها، دو گلوله به ناحیه جناغ سینه و ران پای او اصابت کرد. او ابتدا توسط مردم به درمانگاه وصال کرج منتقل شد، اما به دلیل شدت خون‌ریزی، به بیمارستان شهید مدنی انتقال یافت. با وجود تلاش‌های پزشکی، وی در همان روز جان خود را از دست داد.
خانواده نیما ساعاتی پس از حادثه از وضعیت او مطلع شدند. ابتدا به آنان گفته شده بود که او تحت عمل جراحی است، اما در ساعات پایانی شب خبر درگذشتش اعلام شد. این اتفاق خانواده را در شوک و اندوه عمیق فرو برد.
پس از مرگ نیما، پیکر او برای مدتی به خانواده تحویل داده نشد و این موضوع بر رنج و فشار روحی آنان افزود. سرانجام، مراسم تدفین او تحت تدابیر شدید امنیتی در تاریخ ۱۸ آبان ۲۵۸۱ در آرامستان بهشت علی اشتهارد برگزار شد.
در ادامه این رویداد، خانواده و نزدیکانش در سالگرد تولد او نیز مراسمی در آرامستان برگزار کردند؛ جایی که با خواندن ترانه‌ها و یادآوری خاطراتش، یاد او را گرامی داشتند.
کشته‌شدن نیما نوری در کنار دیگر قربانیان اعتراضات، بازتابی از تداوم خشونت‌ها در جریان رویدادهای آن دوره بود؛ رویدادهایی که با وجود سرکوب گسترده، همچنان در نقاط مختلف ایران ادامه یافت و بر شمار جان‌باختگان افزوده شد.